In de wereld van multimediaspeakers verscheen het concept van de onafhankelijke eindversterker voor het eerst in 2002. Na een periode van marktontwikkeling, rond 2005 en 2006, werd dit nieuwe ontwerpidee voor multimediaspeakers breed geaccepteerd door consumenten. Grote speakerfabrikanten introduceerden ook nieuwe 2.1-luidsprekers met onafhankelijke eindversterkers, wat leidde tot een golf van paniekaankopen van "onafhankelijke eindversterkers". In werkelijkheid zal de geluidskwaliteit van een speaker door het ontwerp met een onafhankelijke eindversterker niet significant verbeteren. Onafhankelijke eindversterkers kunnen de impact van elektromagnetische interferentie op de geluidskwaliteit wel effectief verminderen en zijn niet voldoende om een ​​aanzienlijke verbetering van de geluidskwaliteit te bewerkstelligen. Desondanks heeft het ontwerp met een onafhankelijke eindversterker nog steeds veel voordelen die gewone 2.1-multimediaspeakers niet hebben:

Allereerst heeft de onafhankelijke eindversterker geen ingebouwde volumebegrenzing, waardoor een betere warmteafvoer mogelijk is. Gewone luidsprekers met een ingebouwde eindversterker kunnen warmte alleen afvoeren door convectie via de inverterbuis, omdat deze is ingesloten in een houten behuizing met een slechte warmtegeleiding. Hoewel het eindversterkercircuit bij een onafhankelijke eindversterker ook in een behuizing is ingesloten, is er, in tegenstelling tot een luidsprekerbehuizing, geen afdichtingsvereiste. Hierdoor kunnen er veel ventilatieopeningen worden aangebracht op de plaatsen waar de warmte zich verspreidt, waardoor de warmte door natuurlijke convectie snel kan worden afgevoerd. Dit is met name belangrijk voor krachtige versterkers.

Ten tweede biedt een onafhankelijke eindversterker voordelen voor het circuitontwerp. Bij gewone luidsprekers is het circuitontwerp, vanwege factoren zoals volume en stabiliteit, vaak erg compact, waardoor een optimale lay-out lastig te realiseren is. De onafhankelijke eindversterker heeft daarentegen voldoende ruimte in de behuizing, waardoor het circuitontwerp zich kan richten op de elektrische eisen zonder beïnvloed te worden door objectieve factoren. Dit draagt ​​bij aan een stabiele werking van het circuit.

Ten derde, bij luidsprekers met ingebouwde eindversterkers trilt de lucht in de behuizing constant, waardoor de printplaat en elektronische componenten van de eindversterker gaan resoneren. De trillingen van condensatoren en andere componenten worden vervolgens doorgegeven aan het geluid, wat resulteert in ruis. Daarnaast ondervindt de luidspreker ook elektromagnetische effecten, zelfs bij volledig antimagnetische luidsprekers is er onvermijdelijk sprake van magnetische lekkage, met name bij grote woofers. Elektronische componenten zoals printplaten en IC's worden beïnvloed door magnetische fluxlekkage, wat de stroom in het circuit verstoort en resulteert in storende ruis.

Daarnaast maken de luidsprekers met onafhankelijke eindversterker gebruik van een aansturingsmethode via de versterkerkast, waardoor de plaatsing van de subwoofer aanzienlijk flexibeler is en waardevolle bureauruimte wordt bespaard.

Wat de voordelen van zoveel losse eindversterkers betreft, die kunnen eigenlijk in één zin worden samengevat: als je de grootte, prijs, enz. buiten beschouwing laat en alleen kijkt naar het gebruikseffect, dan is een losse eindversterker beter dan een ingebouwde eindversterker.